Po·twór: Dyplom Licencjacki
Projekt powstał w ramach dyplomu na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, 2021
po·twór
Dyplom Licencjacki 2021
Akademia Sztuk Pieknych w Warszawie
Wydział Sztuki Mediów
Pracownia Koncepcji Obrazu
Prowadzący: dr.Hab. Paweł Susid, mgr. Irmina Staś
„po·twór” to cykl wielkoformatowych obiektów malarskich, które stworzyłam jako pracę dyplomową na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 2021 roku. Dzieła koncentrują się wokół tematu granicy pomiędzy tym, co ludzkie, a tym, co zwierzęce. Wykorzystuję materiały użytkowe – tkaniny przeznaczone do produkcji odzieży, pościeli i koców – aby nadać pracom charakter skóry, możliwej do okrycia ciała. Tkaniny te impregnowałam, usztywniałam, a następnie pokrywałam malarskimi środkami wyrazu – wzorami, kolorami, symbolami – tworząc hybrydowe formy o wymiarach zbliżonych do ludzkiego ciała.
Film dokumentuje wystawę dyplomową zrealizowaną w prywatnym mieszkaniu, które na czas prezentacji zostało przekształcone w przestrzeń ekspozycyjną. Domowy charakter miejsca podkreśla intymny i introspektywny wymiar projektu, a wybór takiej formy prezentacji staje się symbolicznym gestem – otwarciem prywatnej, cielesnej i psychicznej przestrzeni na spojrzenie z zewnątrz. Film nie tylko rejestruje obiekty, ale również oddaje atmosferę ich powstawania i obecności w codziennym otoczeniu, uwypuklając fizyczność prac i ich osobisty charakter.
Punktem wyjścia dla tej pracy była moja refleksja nad człowiekiem jako istotą oddzieloną od świata zwierząt za pomocą warstw kulturowych, społecznych i religijnych – które nazwałam „powłokami”. Moje obrazy ukazują proces ich zdzierania: brutalny gest zerwania skóry staje się symbolem penetracji w głąb istoty ludzkiej, docierania do pierwotnych emocji i cech. Pokazuję moment graniczny – przekroczenie między człowiekiem a zwierzęciem, który odsłania instynkty, agresję i brutalność jako integralną część naszej natury.
Ten cykl jest mocno zakorzeniony w doświadczeniu autorefleksji i procesu samopoznania. Pracując nad nim, przywoływałam stan izolacji, w którym jedynym bodźcem poznawczym staje się własne wnętrze. Proces twórczy był dla mnie równoległy do psychicznej wiwisekcji – odsłaniania trudnych emocji, wewnętrznych konfliktów i drażliwych obszarów psychiki. Malarskie skóry przekształcały się w potwory – ucieleśnienia niepokojących prawd o mnie samej. Brutalność stała się nie tylko tematem, lecz także metodą analizy.
Motyw skóry jest dla mnie centralnym znakiem malarskim – zarówno jako forma wizualna, jak i metafora. W pierwszych pracach cyklu dominują kształty przypominające zdejmowane z ciała powłoki, w kolejnych pojawiają się formy zwierzęce, monstrualne, hybrydyczne. Tytułowy „po·twór” to efekt symbolicznego procesu – twór powstały z połączenia człowieka i zwierzęcia, będący obrazem tego, co ukryte pod kulturową maską cywilizacji. Kształty przyjmują otwarte paszcze, zęby, napięte mięśnie – symbole bólu, dzikości.
Skórę kreuje na podobieństwo człowieka. Pokrywam ją wzorami, kształtami i kolorami odpowiadającymi wykreowanemu przez ludzkość społeczeństwu. Próbuję stworzyć imitację tego, co produkuje ludzkość, posługując się medium malarskim, rysunkowym i graficznym. Łącząc tkaniny, media plastyczne i symbole na kształcie skóry zwierzęcia chcę uzyskać wizualność, którą określa się jako ludzką. Tematy wzorów/przedstawień na pracach są abstrakcyjnym opracowaniem tego, co cechuje ludzkość pod względem wizualnym, czyli to, czego nie jest w stanie wykreować świat zwierząt (np. pismo, fioletowa sierść). Skóra jest ludzka, wizualnie jej zawartość nie przypomina żadnego zwierzęcia, jej obrys jest kształtem bestii, „człowieka-zwierzęcia”, z którego została zerwana.
Przegląd prac:
